อ่วงแก (ในหลวงของเม่ย เม่ย)

อ่วงแก (ในหลวงของเม่ย เม่ย)

 

อาม่า: อาเม่ย…มานี่ ทุจ้าอ่วงแก ก่อน
เม่ย เม่ย: ใครคะ อาม่า
อาม่า: ก็ในหลวงไง คนจีนเรียก “อ่วงแก”
เม่ย เม่ย : แล้วไหว้ทำไม ไม่ใช่พระนะอาม่า
อาม่า: (เงียบ)….ไม่ใช่พระ ก็เหมือนพระนั่นแหละ


หม่า ม้า: เม่ย เม่ย…นี่ใคร จำได้มั้ย
เม่ย เม่ย: อ่วงแกค่ะ…อาม่าเคยสอน
หม่า ม้า: อ่ะ ก้มลงไปกราบท่าน แล้วมาจุดเทียนพร้อมคนอื่นๆ เร็ว เดี๋ยวไม่ทัน
เม่ย เม่ย: จุดทำไมคะ หม่า ม้า
หม่า ม้า: (เงียบ)…ก็เหมือนจุดเทียนวันเกิดไง อวยพรให้อ่วงแกแข็งแรง อยู่กับเรานานๆ
เม่ย เม่ย: เย้ เย้ เย้ หนูชอบๆๆๆ


พ่อจ๋า: เม่ย เม่ย รู้มั้ย อ่วงแก ไม่ได้อยู่กับเราแล้วนะ
เม่ย เม่ย: อ่วงแกไปไหน
พ่อจ๋า: ท่านไปสวรรค์แล้วลูก
เม่ย เม่ย: อ้าว แล้วหนูจะได้กราบอ่วงแกอีกมั้ย
พ่อจ๋า: ได้สิ…อ่วงแกยังอยู่ทุกที่เลย หนูยังกราบท่านได้จนหนูแก่เท่าพ่อจ๋าเลย
เม่ย เม่ย: แล้วยังงี้ ก็ไม่มีใครขี่เครื่องบินมาทำฝนเทียมให้เราแล้วสิ
พ่อจ๋า: (เงียบ)….มีสิ อ่วงแกฝากให้คนอื่นๆ ทำให้เราต่อ คอยดูนะ เดี๋ยวก็มีฝนตกอีก


 

เรื่องราวของในหลวง ได้ถูกหล่อหลอม และส่งผ่านจากคนในครอบครัวไปสู่ เม่ย เม่ย เด็กหญิงตัวน้อย ตั้งแต่เริ่มจำความได้ สั่งสมจนเม่ย เม่ยเริ่มเข้าใจถึงเหตุผลในการกราบไหว้ และเกิดความศรัทธาลึกๆ ในใจของเด็กน้อยคนนี้

มีหลายคำถามจากเม่ย เม่ย ที่ผู้ใหญ่อย่างเราต้องนิ่งเงียบ ค่อยๆ คิดจนหาคำตอบ ให้เด็กวัย 4 ขวบอย่าง เม่ย เม่ย ได้เข้าใจ และอีกหลายคำถามเรื่องพระราชกรณียกิจมากมาย ที่เราตอบไม่ได้ แต่เรารู้ว่า ความรักและศรัทธาของเรา ได้ถูกส่งผ่านไปสู่ใจของ เม่ย เม่ยอยู่ตลอดเวลา

ไม่มีสักครั้งที่เดินผ่านรูปอ่วงแก แล้ว เม่ย เม่ยจะไม่ขอหยุดเพื่อทุจ้า รูปภาพวาด “ในหลวงของหนู” ซึ่งทางโรงเรียนให้เด็กๆ ใช้จินตนาการวาดออกมา เม่ย เม่ย ก็วาดได้เหมือนกว่าเวลาวาดรูปเหมือนของพ่อจ๋ากับ หม่า ม้า ซะอีก ร้องเพลงต้นไม้ของพ่อได้ตั้งแต่ท่อนแรกจนจบ จนพ่อจ๋าน้ำตาซึมในงานวันพ่อของโรงเรียน และอื่นๆ อีกมากมายที่บ่งบอกถึงความรักและศรัทธาต่อ “อ่วงแก” ของเด็กตัวน้อย

…ไม่น่าเชื่อเลยว่า ความรักและศรัทธานี้ได้ถูกปลูกขึ้นในใจของเม่ย เม่ย ภายในระยะเวลาสั้นๆ เพียงแค่ 4 ปี….

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

ปิดโหมดสีเทา